Van Mond tot Kont – deel 2

Mondtotkont2-rotated.jpg

In 5 delen behandel ik in hapklare brokken de gehele weg van boven naar beneden die jouw eten aflegt, we zijn inmiddels bij de maag (ventriculus) aangekomen…

De maag

Wanneer je je voeding gekauwd en opgeslokt hebt, komt het via de slokdarm in je maag terecht. Hier gaat de scheikundedoos pas echt open, want er gebeurt in de maag een hoop, vooral op het gebied van de eiwitvertering.

Chemisch fabriekje
Maagzuur hebben we allemaal weleens van gehoord. Deze sappies worden aangemaakt in de klieren die zich bevinden in de dikke slijmvlieslaag van de maagwand. Deze klieren maken er in de maag een ongelooflijk zure bende van: je maagzuur heeft een pH van 1,5 tot 2… Ter vergelijking: accuzuur heeft een pH van 0,5 en citroenzuur pH 2,4. Van dit zure goedje wordt zo’n 1,5 tot 2,5 liter per 24 uur aangemaakt, om zo lekker op jouw versnaperingen in te kunnen werken.

Het maagzuur heeft meerdere functies; het doodt bijna alle bacteriën die zich in je voedsel bevinden én het bijt al aardig in op de voedselbrei die je net hebt doorgeslikt, om er zo kleinere brokjes van te kunnen maken. Die kunnen dan later, in de darmen, beter verder verteerd worden.

De stimulatie van maagsappen begint als je aan eten denkt, als je eten ziet of ruikt en als je daadwerkelijk aan het nassen bent. Het verse zuur in je maag zet het inactieve enzym pepsinogeen in de maag om naar het actieve pepsine. Pepsine begint in de maag met de eiwitvertering en neemt daar ongeveer 20% van de volledige eiwitspijsvertering voor zijn rekening. De omzetting van het inactieve naar het actieve enzym is nodig omdat de maag niet continu een actief enzym kan huisvesten. Het actieve enzym zou namelijk je eigen maag verteren en dan is het gauw over met de pret!

Mechanische krachtpatser
Naast het chemische proces vindt er ook een hoop mechanische krachtpatserij plaats wanneer je net gegeten hebt. De maag kneedt je voedsel flink door elkaar, zodat de maagsappen goed verdeeld worden over de brei en overal goed bij kunnen komen. Het kneden op zich zorgt ook weer voor kleinere brokjes en dus een groter oppervlak voor de enzymen om hun werk op te kunnen doen.

In de maag worden geen voedingsstoffen opgenomen. Die taak is aan de darmen, die later in de spijsvertering aan de beurt zijn. Een uitzondering is alcohol, dit wordt wel direct opgenomen in de maag… maar om dat nu een voedingsstof te noemen?

De portierspier
Een normale maaltijd verblijft ongeveer 2 tot 4 uur in de maag. De pyloris, de portierspier onderaan de maag, laat elk kwartier een klein beetje voedsel door naar de dunne darm. Dit doet de portierspier pas wanneer de inhoud van de maag een bepaalde, minder zure, zuurgraad heeft bereikt. Om door te mogen reizen mag je hapje niet te zuur zijn omdat het anders je darmen aantast.  Hoe vezelrijker, vetter en eiwitrijker je eet (denk aan een hele dikke biefstuk met patat), des te langer heeft je maag de tijd nodig om zijn werk te doen. Voor dit soort voer wordt veel maagzuur gebruikt, waardoor het wat langer duurt voordat de zuurgraad is afgenomen en beneden de poort naar de dunne darm open mag.
Het is daarom ook niet verstandig om teveel te eten. Optimaal zou je maag per maaltijd 250ml aankunnen, zodat deze niet hoeft uit te rekken en ondertussen netjes zijn werk kan doen. 500ml kan nog wel maar 1500ml is echt de uiterste max. Dan rek je je maag zo erg op dat het gevaarlijk wordt.
Daarnaast is het eten van grote vette porties niet aan te raden om een andere reden: wanneer eten lang in je maag blijft is de kans op gisting groter. Met een hoop geboer, opgeblazen gevoel en andere genante taferelen als vervelende bijwerkingen op de koop toe.

Is de hele boel een beetje ontzuurd daarbinnen? Mooi, dan kunnen we volgende keer weer verder van Mond tot Kont!


Leave a Reply

Your email address will not be published.